bir sonbahar günüydü..
kiripiklerimden yağmur boşalıyordu
ve sen gidiyordun...
dağlıyordu her bir adımın
yüreğimini en gizli köşelerini..
sen.. bakmadan ardına
savrulan kuru yapraklar
estiriyordun üzerime..
yıkılıyordum her çiyneyişinde
ıslak yolları..
sen yüreğimin kurşunlandığını
bense sensiz geçecek günlerin sayısını bilemiyordum
ve sen..
büyük bir kararlılıkla
gidiordun sevdiğim..
yer ayağımdan kayıyor,
düşüyordum..
ve yağmur yağıyordu
ölü toprağı kokuyordu heryer
sen giderken...


ÖLÜYORDUM...



GÖRMÜYORDUN.

Murat Candemir 2007 İst 13/07/2007